Szpinak nowozelandzki (trętwian)

Jest to roślina zupełnie inna niż szpinak zwyczajny — duża, silnie rosnąca, o płożących się pędach. Częścią jadalną są liście, które — choć różnią się wyglądem od szpinaku tradycyjnie uprawianego — w smaku są do niego podobne. Zastępują go też w okresie letnim.
Wymagania klimatyczne i glebowe

Trętwian wymaga do dobrego rozwoju długiego i ciepłego lata. Jest wrażliwy na brak wody. Lubi gleby wilgotne i żyzne.
Uprawa i nawożenie

Szpinak nowozelandzki najlepiej udaje się w pierwszym roku po oborniku. Nawożenie mineralne — jak pod szpinak zwykły. Zasilamy go w początku czerwca saletrą amonową.
Siew, pielęgnacja, zbiór

Nasiona szpinaku nowozelandzkiego kiełkują bardzo długo (ok. 1 miesiąca). Dlatego siejemy je w lutym—marcu po 2—3 szt. do doniczek o średnicy 7—8 cm, które trzymamy w tempera­turze pokojowej. Rozsadę z doniczek wysadzamy do gruntu po 20 maja w rozstawie 60x60 cm. Gdy wiosna jest wczesna i ciepła, można wysiać nasiona w maju wprost do gruntu po kilka sztuk w jednym miejscu. Rośliny pielimy, zasilamy i podlewamy. Ponieważ trętwian rośnie początkowo bardzo wolno, możemy współrzędnie z nim upra­wiać rzodkiewkę, kalarepę, koperek lub sałatę. Po zbiorze tych roślin, glebę wzruszamy, a plon główny zasilamy saletrą. Zbiór liści zaczynamy w końcu czerwca — przy uprawie z rozsady i w lipcu — przy uprawie z siewu. Ścinamy wierz­chołki pędów na długość 8 cm i liście rosnące poniżej. Cięcie wpływa na rozkrzewienie się roślin. Zbiór trwa do późnej je­sieni. Trętwian powinniśmy zbierać nie rzadziej niż raz na ty­dzień, ażeby uzyskiwać dużo młodych liści. Ponieważ daje ogrom­ne plony, 3—4 rośliny powinny wystarczyć dla jednej rodziny.

29.12.2010. 15:08

Menu