Ogórek

Odmiany nadające się do kwaszenia i na konserwy. Monastyrski — stara, polska odmiana, średnioplenna, wczesna. Owoce średniej wielkości, zielone z jaśniejszymi smugami, z ten­dencją do szybkiego żółknięcia. Polan Fi — heterozyjna odmiana polska, wczesna, bardzo plenna, wymaga dobrego nawożenia i podlewania. Owoce kształt­ne, zielone, nie żółkną. Smok Fi — odmiana podobna do odmiany Polan. Boruta Fi — odmiana wczesna, plenna o kształtnych owocach. Forum Fi — odmiana średniowczesna, owoce ciemnozielone 0 średniej wielkości. Mieszko Fi — odmiana bardzo plenna, średniowczesna, kon­serwowa. Racibor Fi — odmiana bardzo plenna, owoce ciemnozielone. Hela Fi — odmiana bardzo plenna, nadająca się do kwaszenia, odporna na żółknięcie owoców. Odmiany nadające się na korniszony Mikor — odmiana bardzo plenna. Wymaga dobrego stanowiska 1 codziennego zbioru. Owoce małe, kształtne, ciemnozielone. Odmiany sałatkowe i kwaszeniaki Wisconsin SMR-18 — odmiana średniowczesna, plenna, od­porna na niektóre choroby. Owoce długie, kształtne, ciemno­zielone. Nadaje się również do kwaszenia. Delicius — odmiana średniowczesna, średnio plenna, bardzo smaczna. Owoce ciemnozielone z jaśniejszymi smugami, o gład­kiej skórce. Ikar Fi — odmiana wczesna, plenna, odporna na choroby. Olimp Fi — odmiana wczesna, bardzo plenna, owoce ciemno­zielone. Fryko Fi Kuba F, Kometa Fi Wymagania klimatyczne i glebowe Ogórki pochodzą z klimatu bardzo ciepłego. Są więc wrażliwe na chłody i najlepiej rosną w temperaturze 18—25°C. Pod uprawę tego warzywa przeznaczamy miejsce o wystawie po­łudniowej, osłonięte od wiatrów. Mają duże wymagania co do wody, szczególnie w wierzchniej warstwie gleby. Wymagają również wysokiej wilgotności powietrza i w czasie suszy trzeba je mocno podlewać, pamiętając, żeby nie moczyć liści ani pod­stawy łodygi, gdyż sprzyja to rozwojowi chorób. Ogórki udają się na glebie żyznej, średniociężkiej, przepuszczalnej, łatwo na­grzewającej się, o dużej zawartości próchnicy. Ziemia powinna mieć odczyn obojętny. Uprawa i nawożenie Zabiegi uprawowe powinny zapewniać roślinom dobrze spulch­nioną, wilgotną glebę i umożliwić szybki rozkład obornika lub innych nawozów organicznych, które dajemy dość płytko. Ze względu na płytki system korzeniowy i szybkie tempo rozwoju, ogórki mają duże zapotrzebowanie na składniki pokarmowe i wodę w wierzchniej warstwie gleby, która powinna być próch-niczna, zasobna w związki mineralne, wilgotna i ciepła. Można je uprawiać na tym samym miejscu nie częściej niż co 4 lata (dotyczy to także stanowiska po wszystkich dyniowatych) naj­lepiej w pierwszym roku po oborniku, który dajemy jesienią lub wiosną (wtedy musi być dobrze rozłożony). Wiosną przed siewem stosujemy również którąś z mieszanek ogrodniczych (zob. tabela 3), a w czasie wegetacji dokarmiamy ogórki dwukrotnie. Pierwszy raz — gdy na roślinie wyrosną liście, drugi raz — w początku lipca. Najlepiej zasilać je krowieńcem: pierwszv raz — rozmieszanym z wodą w stosunku 1:10, drugi raz — 1:5. Przy braku krowieńca, rośliny zasilamy saletrą amonową w ilości 1 dag/l m2. Ogórki są wrażliwe na przenawożenie azotem. Rosną wtedy bardzo silnie, ale gorzej zawiązują owoce, które riie nadają się do kwaszenia. Nie znoszą również zbyt dużej koncentracji na­wozów mineralnych w wierzchniej warstwie gleby. Dlatego też większe dawki możemy stosować wtedy, gdy gleba jest zasobna w związki organiczne. Siew, sadzenie, pielęgnacja, zbiór Ogórki możemy uprawiać z siewu wprost do gruntu albo z rozsady. Uprawa z siewu. Nasiona zaprawione Nexionem L przeciwko śmietce kiełkówce i chorobom wysiewamy po 10 maja, gdy gleba się ogrzeje tak, aby wzeszły po majowych przymrozkach. Ogórki siejemy w rzędy co 0,8—1,2 m lub po dwa na środku zagonu co 0,5 m. Po wzejściu roślinki przerywamy w rzędzie, pozostawiając odległość między nimi 15 cm. Robimy to bardzo ostrożnie najlepiej uszczykiwać tylko część nadziemną, aby nie uszkodzić systemu korzeniowego. Możemy też warzywo to siać gniazdowo — po kilka nasion co 30 cm, a po wzejściu przerywać zostawiając po dwa w gnieździe. Na 10 m2 potrzeba ok. 8 g nasion. Sieje się też ogórki na zagonie w rzędy co 30—40 cm, a w rzędzie co 15 cm. Wówczas trzeba prowadzić je na drutach rozciągniętych nad rzędami. W ten sposób mamy większe zagęszczenie roślin na zagonie i duży zbiór. Wszystkie zabiegi, jak pielenie, podwiązywanie czy zbiór, należy przeprowadzać bardzo ostrożnie, gdyż ogórki są wrażliwe na uszkadzanie korzeni, znajdujących się tuż pod powierzchnią ziemi. Zwracamy też uwagę na wszelkie zmiany położenia pędów. Pielić trzeba ogórki bardzo płytko. Chwasty rosnące blisko roślin usuwa się ręcznie, a gdy są mocno zakorzenione — przy­cina, nie wyrywając. Zbiór przeprowadzamy w ten sposób, że jedną ręką przytrzy­mujemy pęd, a.drugą ostrożnie zrywamy lub obcinamy owoce. Pędy układamy tak samo, jak rosły, gdyż przewrócone usy­chają, a liście więdną. Uprawa z rozsady. Nasiona wysiewamy do doniczek w poło­wie kwietnia. Umieszczamy po dwa nasiona w doniczce napeł­nionej ziemią do połowy wysokości i stawiamy je w ciepłym miejscu (ok. 25°C). Po 3—4 dniach ogórki kiełkują i siewki bardzo szybko rosną. Gdy liścienie dorosną do górnego brzegu doniczki, dosypujemy ziemi do pełna. Rośliny te do prawidło­wego rozwoju potrzebują dużo światła i ciepła. Produkcja roz­sady trwa ok. 5 tygodni i do gruntu wysadzamy ją dopiero po 20 maja. Musi być ona zahartowana. Obficie podlaną bardzo ostrożnie wyjmujemy z doniczek, delikatnie sadzimy i podle­wamy. Ażeby przyśpieszyć zbiór ogórków, możemy uprawiać je na zagonkach ogrzewanych obornikiem. Bardzo dobrze rosną i ob­ficie plonują pod przykryciem z folii perforowanej. Możemy je wówczas siać 3—4 dni wcześniej niż przy uprawie normalnej. Folię zdejmujemy w czerwcu, gdy ustali się ciepła pogoda. Staramy się zrobić to w dzień deszczowy lub pochmurny, gdyż liście wydelikacone pod folią przy wietrze i słońcu bardzo łatwo więdną. Owoce spod folii perforowanej zbieramy ok. 10—14 dni wcześniej. Ogórki bardzo dobrze reagują również na ściółkowanie gleby folią lub materiałami organicznymi. Aby mieć wcześniejsze zbio­ry, możemy wysiewać nasiona moczone przez dobę w letniej wodzie, co przyśpiesza wschody. Trzeba jednak pamiętać, aby wysiewać je wówczas w glebę wilgotną i do wschodów zapewnić dostateczną ilość wody. Można również wysiewać do doniczek czy do gruntu nasiona podkiełkowane uprzednio na wilgotnej bibule lub piasku (kiełek'ok. 0,5 cm długości). Delikatnie siejemy po jednym nasionku, pamiętając o ich podlewaniu. Zbiory ogórków spod folii perforowanej zaczynają się na po­czątku lipca, z tradycyjnej uprawy gruntowej — w końcu lipca i trwają do połowy, a czasami do końca września. Ogórki na konserwy zbieramy, gdy mają 6—10 cm długości, na kwaszenie, gdy mają 10—15 cm. Ogórki sałatkowe powinny mieć ponad 10 cm długości. Na korniszony zbieramy we wrześniu małe, niewyrośnięte owoce różnych odmian. Mamy też specjalną odmianę korniszonową Mikor, która daje dużo kształtnych, ma­łych owoców. Plon ogórków zależny od częstotliwości zbiorów. W czasie upałów powinniśmy przeprowadzać zbiór codziennie, najlepiej rano lub wieczorem, w okresach chłodniejszych — co 2—3 dni. Przy zbiorach usuwamy również wszystkie owoce pożółkłe, przerośnięte czy niekształtne. Pozostawianie ich powo­duje opóźnienie wykształcenia następnych owoców.

29.12.2010. 14:54