Dynia zwyczajna

Kabaczek, cukinia (Zucchini), pattison, dynia makaronowa to odmiany botaniczne dyni zwyczajnej. Rośliny te mają podobne wymagania, jak ogórki i dynia olbrzymia. Uprawiamy je z siewu lub rozsady. Kabaczek Znana jest jedna odmiana — Kabaczek Krzaczasty Bezrozło-gowy. Jest to roślina o pokroju krzaczastym i krótkich, półsztyw­nych pędach. Owoce o ciężarze 2—3 kg, wydłużone, butelko­wate z zielonkawobiałą skórką i miąższem. Kabaczki uprawiamy w pierwszym roku po oborniku, siejąc je lub sadząc w rozstawie 1x1 m. Podlewamy je obficie i od-chwaszczamy starannie, pamiętając w pierwszym okresie wzrostu o płytkim wzruszeniu gleby. Zasilamy je dwukrotnie (najlepiej krowieńcem): pierwszy raz — po ukazaniu się zawiązków owo­ców, drugi raz — po pierwszym zbiorze. W połowie sierpnia przycinamy wierzchołki pędów, jak u dyni. Zbiór kabaczków za­czyna się w lipcu. Owoce ścinamy kiedy mają ok. 20 cm dłu-. gości, lub więcej, zależnie od przeznaczenia kulinarnego. Z jed­nej rośliny możemy uzyskać 6—8 szt. Cukinia Jest to spolszczona nazwa kabaczka typu Zucchini — bardzo rozpowszechnionego, szczególnie we Włoszech i Francji. U nas w handlu jest jedna heterozyjna odmiana — Storr's Green Fi. Roślina ma podkrój krzaczasty, o jednym krótkim pędzie (ok. 40 cm) i dużych, głęboko powycinanych liściach z jasnymi plam­kami. Owoce są długie, ciemnozielone, błyszczące. Jest to od­miana bardzo plenna. Cukinia ma podobne wymagania, jak inne dyniowate. Lepiej jednak znosi długotrwałe chłody. Ma duże zapotrzebowanie na wodę, w okresach suszy wymaga więc podlewania. Uprawiamy ją w pierwszym roku po oborniku, najlepiej przed sadzeniem czy siewem dając do dołka stary obornik lub kompost. Nawóz łączymy z ziemią, przed sadzeniem dodając ewentualnie jeszcze nawozy mineralne w ilości ok. 1 kg/10 m2 mieszanek ogrod­niczych. W okresie wegetacji cukinię dwukrotnie zasilamy: pierwszy raz — gdy ukazują się zawiązki owoców (w końcu czerwca), drugi raz — po pierwszym zbiorze. Do dokarmiania najlepiej użyć saletry amonowej i płytko zmieszać ją z ziemią. Zaprawione Nexionem L nasiona wysiewamy między 10 a 15 maja, po 2—3 szt. w rozstawie 10x80 cm na głębokość ok. 3 cm. Po wzejściu roślin uszczykujemy je tak, aby pozostała jedna w każdym gnieździe. Gdy cukinię uprawiamy z rozsady, wysiewamy nasiona ok. 20 kwietnia do doniczek o średnicy 8—10 cm, napełnionych żyzną ziemią do połowy. Umieszczamy po 3 nasiona w każdej i sta­wiamy je w ciepłym miejscu (ok. 20°C). Po wzejściu pozosta­wiamy jedną roślinkę, uszczykując pozostałe. Gdy wyciągnie ona liścienie ponad brzeg doniczki, dosypujemy ziemi do pełna. Cukinia wymaga dużo światła i regularnego podlewania. Pro­dukcja rozsady trwa ok. 1 miesiąca. Po 20 maja sadzimy ją do gruntu, uprzednio hartując, w rozstawie 100x80 cm. Pielęgnowanie polega na podlewaniu, zasilaniu i odchwasz-czaniu gleby. Cukinia w drugiej połowie lipca zaczyna owoco­wanie, które trwa przez całe lato aż do jesiennych przymroz­ków, niszczących roślinę. Owoce zbiera się przeważnie w fazie zawiązków, gdy trzyma się na nich jeszcze okwiat. Mają wtedy 15—25 cm długości. Można pozostawiać je nieco dłużej i zbierać bardziej wyrośnięte. W chłodnym miejscu dadzą się przecho­wać ok. 10 dni. Liczba owoców na jednej roślinie przekracza przeważnie 20 szt. Na działce w zupełności wystarczą nam.więc 2—3 krzaki. Cukinię jadamy razem ze skórką, która jest cienka i delikatna. Nasion z owoców dojrzałych nie zbieramy, gdyż jest to odmiana heterozyjna i następne pokolenie nie powtórzy jej cech. Cukinię możemy uprawiać pod folią perforowaną, wysiewając lub wysadzając ją nieco wcześniej. Folii nie trzymamy za długo na roślinach, przeważnie wystarczą 2 tygodnie. Pattison (dynia talerzowa) Jest to roślina o pokroju krzaczastym i spłaszczonych, silnie karbowanych owocach. Średnica wyrośniętego owocu wynosi ok. 20 cm, ciężar 0,5—2 kg. Kolor skórki i miąższu — kremowo-biały. Dynię talerzową uprawia się tak jak cukinię. Sieje się lub wysadza w rozstawie 120x60 cm. Zbiór zaczynamy w lipcu, gdy owoce mają średnicę 10—12 cm, odcinając je razem z szypułką ostrym nożem. Z jednej rośliny możemy zebrać 8—10 smacznych owoców. Dynia makaronowa Jest to płożąca się roślina z pędami o długości 4—5 m. Owo­ce po wyrośnięciu są owalne (30—40 cm), kształtne, w kolorze żółtopomarańczowym, miąższ pomarańczowy, o ciężarze 2—4 kg. Uprawia się ją podobnie jak inne dyniowate. Ze względu na silny wzrost sadzimy jedną, najwyżej dwie rośliny na działce, z każdej uzyskujemy 8—10 owoców. Dynia osiąga dojrzałość kulinarną gdy owoce mają długość 20—40 cm.

29.12.2010. 14:56